Bu açıklamanın özü şudur: “Kul” sözüyle, Allah’ın kul kıldığı, boyun eğdirdiği, işlerini…

Söz sahibi: İbn Teymiyye

Selef ve Âlimler

Bu açıklamanın özü şudur: “Kul” sözüyle, Allah’ın kul kıldığı, boyun eğdirdiği, işlerini düzenleyip yönettiği kişi kastedilir. Bu anlamda, iyileri ve günahkârları, müminleri ve kâfirleri, cennetlikleri ve cehennemlikleriyle bütün yaratılmışlar Allah’ın kullarıdır; çünkü O hepsinin Rabbi ve hükümranıdır. Hiçbir iyi kimse de hiçbir günahkâr da O’nun dilemesinin, kudretinin ve tam kelimelerinin dışına çıkamaz: O’nun dilediği, onlar dilemese de gerçekleşir; onların dilediği ise O dilemedikçe gerçekleşmez.

Müellif burada “kul” sözünün Allah’ın bütün yaratılmışları üzerindeki yaratma, yönetme ve dileme hükmüne bağlılık anlamını tanımlar; bu, ibadet eden kul anlamından ayrıdır.